“Go hayat gibidir.” Bu yaygın olarak dile getirilen bir iddiadır—ve doğrudur. Ama go aynı zamanda ölüm gibidir de. Her oyun biter ve her oyuncu en nihayetinde son oyununu oynar. Bu kötü bir şey midir? Bir oyunu kaybetseniz bile o oyunda iyi hamleler yapmışsınızdır ve her zaman bir “dahaki sefere” vardır. Peki ya o son oyun? (S)onun kaçınılmaz oluşu oynamanın zaman kaybı olduğu anlamına mı gelir? Elbette hayır. Her oyun kendinde amaçtır. Oynadığınız oyunların hayatınıza dair en güzel şeylerden biri olması için sonsuza dek oynamanıza gerek yoktur. Hayatın tüm oyunları için geçerlidir bu. Sona ermeleri ve devamının gelmeyecek olması gerçekliği, yaşamdan alınan keyfi veya hayatın anlamını değersizleştirmez. Pek çok insanın kafası bu konuda karışık görünüyor.
William Cobb, 3 Nisan 2018
Fotoğraf/Düzenleme: Phil Straus
Çeviri: Utku Üzülmez
Kaynak
Orijinal metin:
“Go is like life.” It’s a common claim—and true. But go is also like death. Every game comes to an end and every player eventually plays their last game. Is that a bad thing? With individual games, even if you lost, you always made some good moves and there’s always next time. But what about that final game? Does the fact that it’s inevitable mean that playing is a waste of time? Of course not. Each game is an end in itself. You don’t have to play forever for them to be one of the best parts of life. The same goes for all of life’s games. The fact that they come to an end and there is no continuation does not undermine the enjoyment or the significance of life. A lot of people seem to be confused about that.
